Je hebt een paar ontmoetingen gehad die in het programma te zien waren. Een daarvan, in een ziekenhuis, was met een meisje van 13 dat net een kind heeft gekregen. 'Dat is van alle ontmoetingen de indrukwekkendste geweest. Ik kwam meteen weer in een wereld die ik zo verafschuw. Een wereld waarin een vrouw niets waard is.'
De moeder van dat meisje staat naast haar bed en vertelt dat de neef van het meisje de vader van het kind is. Boos: 'Dat was helemaal niet haar neef, dat was haar oom! Maar omdat het een minder grote schande is voor de familie als het een neef is, wordt de waarheid verdraaid.' Dan: 'Ik denk niet dat het meisje nog leeft. Het was in de uitzending niet te zien, maar ze had een keizersnede gehad. Ze had een wond van zij tot zij die niet was gehecht, omdat ze tijdens de operatie een infectie had opgelopen.'
Kon je iets voor haar doen? 'Ik heb met de moeder van dat meisje gesproken, en met de andere vrouwen rond haar bed. Die vrouwen zeiden: 'Het is maar beter om te zeggen dat ze gek is.' En ik wist: op dit moment eindigt het leven van dat meisje. Als ik daar nu weer aan denk, aan die onnozelheid van die moeder. Die onwetendheid. Ik kan daar niet tegen.' Ze loopt naar de stoel, pakt een zakdoek uit haar tas, dept haar ogen. 'We hebben het hier over een kind. Een kind dat verkracht is door haar oom. Door schaamtegevoel besluiten de vrouwen in haar kraambed dat ze gek moet worden gemaakt. En ik wist: ze gaan haar aan de ketting leggen, ze gaan haar stenigen, tot ze vanzelf gek wordt. Ik zag dat beeld helemaal voor me.'
Toch ga je weg en laat dat meisje aan haar lot over. 'Ja, ga jij mij nog een schuldgevoel aanpraten?'
Hoe leef je daarmee? 'Ik word boos van zo veel onrecht. Dit meisje was niet het enige. In hetzelfde ziekenhuis, verderop in de gang op de kinderafdeling, zaten jonge meisjes van 4 tot 15: allemaal verkracht.
Ik vroeg de arts: 'Waarom zijn zij hier?' Hij vertelde me dat steeds meer Somalische vrouwen niet meer wilden trouwen, en de mannen hun behoefte aan seks nu dus botvieren op jonge meisjes. Wat zeg ik, op kinderen. En vervolgens werden die kinderen door hun ouders op straat gezet.
De schrijfster Yasmine Allas (1967) is geboren in Somalië. Zij is in 1987 naar Nederland gekomen waar ze nu ook woont. Samen met Paul Rosenmöller reist zij na 23 jaar weer terug naar haar vaderland. Naar aanleiding van haar ervaringen schrijft zij het boek "Een nagelaten verhaal". Het boek is niet één op één autobiografisch. In een interview uit De Volkskrant Magazine van 23 januari 2010 beschrijft zij haar ervaringen van de reis met Paul Rosenmöller. Een gedeelte van dit interview staat hieronder afgedrukt omdat het heel goed weergeeft waarom bepaalde groepen, in dit geval kinderen die verkracht zijn, terecht komen in een vergelijkbare situatie die wij ook in het Huis van Marabout aantroffen
